Francuski list Mond je prvi dan samita u Ankari nazvao praznikom za američku i evropsku vojnu industriju zbog „poplave ugovora“. Hrvatski predsednik Zoran Milanović je istakao da je američki predsednik Donald Tramp bio najiskreniji učesnik, dolazeći kao trgovac oružjem. Milanović je naglasio da Tramp zastupa interese u ovom formatu.
Analitičari ukazuju na duboke transformacije u strategiji NATO-a, koje su otkrivene tokom samita. Vlade Radulović iz Centra za geostrateška istraživanja i terorizam smatra da su vojni ugovori možda važniji od same deklaracije. On ističe da su NATO samiti sve manje mesto za spektakularne političke odluke, a sve više za potvrđivanje ekspanzije zapadne odbrambene industrije.
Među najznačajnijim sporazumima je najava švedskog proizvođača Saaba o pregovorima za prodaju aviona za rano upozoravanje. Takođe, Norveška, Finska, Danska i Nemačka planiraju kupovinu izviđačkih bespilotnih letelica. Ipak, najvažniji događaj je potpisivanje memoranduma između američkog Lokid Martina i nemačkog Rajnmetala.
Ovaj sporazum podrazumeva zajedničku proizvodnju raketa ATACMS u Nemačkoj, što znači da će ova država biti prva van SAD koja će proizvoditi američke balističke rakete kratkog dometa. Nemačka će takođe nabaviti američke krstareće rakete Tomahavk, a SAD planira uspostavljanje centra za održavanje raketa PAC-3 sistema Patriot u Evropi.
Radulović naglašava da se ne isključuje mogućnost pokretanja proizvodnje raketa na evropskom tlu. Sve ovo ukazuje na novu „Made in NATO“ strategiju, koja se razvija nakon 24. februara, kada je Zapad suočen sa povećanom potrošnjom municije i artiljerijskih raketa.
Analitičar objašnjava da „Made in NATO“ podrazumeva objedinjavanje industrijskih kapaciteta i smanjenje zavisnosti od pojedinačnih dobavljača. Mediji izveštavaju o naoružavanju, ali Radulović smatra da je to banalizacija složenog procesa koji uključuje jačanje kapaciteta odbrambene industrije.
Članice NATO potvrđuju da je prioritet ne samo ulaganje u oružje, već i sposobnost da ga same proizvode. Ovi sporazumi imaju širi značaj, jer industrijska baza postaje jednako važna kao naoružanje ili broj vojnika. U trenutnoj geopolitičkoj situaciji, članice Alijanse prepoznaju potrebu za bržom proizvodnjom vojne opreme.
