Nakon nuklearne nesreće u Fukušimi 2011. godine, mali broj domaćih svinja pobegao je sa farmi i počeo da se razmnožava sa divljim svinjama. U tom području, gde nije bilo daljeg dovođenja domaćih svinja, stvoreni su uslovi za prirodni eksperiment hibridizacije. Ova situacija postavlja pitanja o ekološkim posledicama hibridizacije između domaćih i divljih životinja.
Istraživači su analizirali uzorke tkiva 191 divlje svinje i 10 domaćih svinja koje su živele u Fukušimi između 2015. i 2018. godine. Proučavali su mitohondrijalnu DNK, koja se prenosi isključivo sa majke, i nuklearnu DNK, koja se nasleđuje od oba roditelja. Ova analiza omogućila je praćenje majčinskog porekla i ukupnog genetskog mešanja.
Rezultati su pokazali da su potomci domaćih svinja zadržavali mitohondrijalnu DNK domaće majke oko pet generacija. To ukazuje na to da su se hibridi vremenom sve više sličili divljim svinjama, dok su se njihovi geni brzo razređivali. Ova otkrića su iznenadila naučnike, koji su očekivali sporiji proces.
Iako su hibridi postajali genetski sličniji divljim svinjama, sposobnost svinja za brzo razmnožavanje ostala je prisutna. Autor studije, Donovan Anderson, naglašava da se slični mehanizmi mogu javiti i u drugim delovima sveta. Ova saznanja mogu biti korisna za upravljanje divljim životinjama i strategije kontrole štete od invazivnih vrsta.
Razumevanje majčinskih linija domaćih svinja može pomoći u predviđanju rizika od naglog rasta populacije. Šingo Kaneko, još jedan autor studije, ističe važnost ovih nalaza za buduće strategije upravljanja.
